Początki zasiedlania terenów gminy datuje się na XIIIw. Pierwsze wzmianki pochodzą z roku 1378. Pod koniec XIV wieku wyrobnicy leśni z Makowa mieli obowiązek dostarczania wyrobów drewnianych i  bednarskich do żup solnych w Bochni i Wieliczce oraz do ładowania i  transportu soli. Działki osadnicze wytyczane były w ten sposób, że obejmowały pasy gruntu prostopadłe do rzeki lub potoku, a zatem najpierw łąki nadbrzeżne, dalej działkę, na której sytuowano domostwo i  zabudowania gospodarcze, potem pola uprawne, łąki i wreszcie las. Pierwotnie działki osadnicze nazywane są rolami, nazwy zaś ról wywodzą się do dawnych właścicieli - często były to nazwiska rodziny pierwszych osadników.

W latach 1470-1480 wymieniane są już także małe, liczące po kilka gospodarstw wsie, takie jak: Kojszówka, Juszczyn, Grzechynia, Bieńkówka i Jachówka. W 1545r. powstaje Osielec, w 1564 Białka, zaś przed 1595 - Żarnówka. Ludność makowska zajmowała się rybołóstwem i  hodowlą owiec. Oprócz rolnictwa rozwijały się rzemiosło, w tym zwłaszcza wyrób gontów oraz garncarstwo, bednarstwo i kowalstwo.

Pierwszy Kościół w Makowie, istniejący od 1569r. był budowlą drewnianą z  trzema ołtarzami oraz stojącą oddzielnie dzwonnicą. Kolejna świątynia, częściowo murowana, konsekrowana została w  1705r.

Wojny ciągnące się w Polsce od połowy XVIIw z niewielkimi przerwami przez blisko 70lat, zwłaszcza jednak "potop" szwedzki, spowodowały niebywałą ruinę kraju i ciężki kryzys gospodarczy. Celem odbudowy miejscowości Jan Kazimierz w 1657r. wydaje przywilej zezwalający na wolny wyrąb drzewa. Tymczasem starostowie lanckorońscy, dążący do zrekompensowania sobie dochodów, zwiększali wymiar świadczeń poddanej ludności. Dla wyniszczonej i wyludnionej wsi było to szczególnie dotkliwe. Popchnęło to w 1670r. ludność lanckorońszczyzny do otwartego oporu. Kierował nim rzutki i światły wójt ze Skawicy - Jakub Śmietana.

W XVIIw. kształtuje się centrum dzisiejszego miasta Makowa. W   1683r. Maków zamieszkiwało ok. 400 mieszkańców. W roku 1752 August III obdarzył Maków przywilejem organizowania jarmarków.

W latach 1826-28 wybudowano, istniejący dotąd, murowany kościół parafialny. W roku 1840 Maków uzyskuje prawa miejskie. W tym okresie zamieszkiwało tu ok. 3000 mieszkańców.

W latach 1846-63 wybudowano i użytkowano hutę żelaza "Maurycy". Po likwidacji huty głównym zajęciem mieszkańców były wyrąb lasów i obróbka drewna. W latach 1870-1880 powstał w Makowie wodociąg oraz pierwsze instytucje miejskie (poczta, urząd skarbowy, urząd burmistrza, sąd powiatowy). w 1870r utworzony został Bank Spółdzielczy. Duże znaczenie dla rozwoju Makowa miało uruchomienie linii kolejowej z  Krakowa do Chabówki (1884r). W 1914r. Maków stał się siedzibą starostwa. W dniu 4 sierpnia 1916r. w groźnym pożarze spłonął cały Rynek i ul. Kościelna (łącznie 56 domów). W latach 1923-25 miasto zostaje zelektryfikowane. W następnych latach notuje się w Makowie i  pobliskiej Zawoi szybki rozwój budownictwa mieszkalnego z przeznaczeniem na obsługę letników. W grudniu 1933r. Związek Zawodowy Kolejarzy oddał do użytku jeden z najokazalszych wówczas pensjonatów (obecnie mieści się tutaj nowoczesne sanatorium PKP).